Takona – malowana skóra jako archiwum
Takona zamienia torsy i twarze w rękopisy. Artyści mieszają barwniki mineralne i roślinne, by przedstawić emblematy klanów, faunę oceanu, cykle niebieskie, a czasem satyryczne przytyki pod adresem polityki na kontynencie. Sędziowie proszą kandydatki o ustne objaśnienie motywów, więc konkurencja jest zarazem publiczną lekcją historii. Turyści powinni podziwiać je z szacunkiem i z dystansu – to nie karnawałowe rekwizyty, lecz oceniane dzieła sztuki.
Riu – pojedynki chórów
W konkurencjach riu zgrane chóry mierzą się ze sobą w formach pytań i odpowiedzi, zakorzenionych w polinezyjskiej sztuce oratorskiej. Teksty mogą przywracać genealogie, miłosne eposy czy opowieści protestu. Głośność ma znaczenie, ale o medalach decydują dykcja i dyscyplina harmoniczna. Wieczorne sceny w Hanga Vare Vare niosą głosy przez całe boisko piłkarskie, więc nawet domownicy gotujący kolację słyszą tę próbę tożsamości.
Kai-kai – figury ze sznurka jako literatura
W kai-kai wykonawcy przeplatają sznurek między palcami, tworząc ptaki, czółna, kochanków i gwiazdozbiory, i jednocześnie recytują opowieść, którą każda figura otwiera. Ta dyscyplina zachowuje przedcyfrowy język graficzny; dzieci często trenują latami, zanim odważą się wystartować w festiwalowych eliminacjach.
Rzeźba, biżuteria i rękodzieło na czas
Drużyny otrzymują identyczne bloki drewna lub kamienia wulkanicznego i pod presją odliczającego zegara muszą wykonać miniatury moai, włócznie lub ozdoby z muszli. Lecą wióry, starsi krążą z miarkami, a pokryci pyłem zawodnicy pędzą do stanowisk polerskich. Te konkurencje dowodzą, że szybkość rzemieślnika wciąż świadczy o statusie.
Umu i prezentacja potraw
Pokazy pieca ziemnego (umu) prezentują owoce chlebowca, tuńczyka, bataty i potrawy typowe dla wyspy. Tace z potrawami ocenia się pod kątem kompozycji, smaku i zgodności z zasadami zrównoważonego pozyskiwania żywności, na które kładą nacisk lokalne władze.
Pracownie kostiumów za kulisami
Na kilka miesięcy przed lutym garaże zamieniają się w szwalnie pełne piór, tkaniny tapa i diodowych ozdób. Fotografowie marzący o portretach powinni poprosić o zgodę; wiele projektów to własność intelektualna rodzin.