ราโนรารากู แหล่งสกัดหินรูปสลักโมอาย

“ภูเขาไฟโรงงาน” ที่ โมอายราว 95% ถูกแกะสลัก จากหินทัฟฟ์เนื้ออ่อน — รูปสลักนับร้อยองค์ยังคงยืน คุกเข่า หรือนอนอยู่ในสภาพสร้างไม่เสร็จบนลาดเขา

คะแนน

ช่วงที่คนเยอะที่สุด

11:30 - 13:00

ช่วงถ่ายภาพสวยที่สุด

ได้ทั้งวัน ช่วงฤดูร้อน

เดินท่ามกลางเหล่ายักษ์ใหญ่ใน ราโนรารากู แหล่งสกัดหินรูปสลักโมอายในตำนาน ภูเขาไฟที่ถูกเปลี่ยนเป็นโรงงานแห่งนี้ปลุกความรู้สึกลึกลับขึ้นมาอย่างแทบเหนือจริง เข้มข้นกว่าสถานที่ใดบนเกาะอีสเตอร์ นี่คือหัวใจของอารยธรรมราปานุยโบราณ ที่มีโมอายนับร้อยองค์ถูกทิ้งไว้กระจัดกระจาย รูปสลักโมอายเกือบทั้งหมดถูกแกะสลักขึ้นที่นี่ ก่อนจะถูกเคลื่อนย้ายไปยังทุกมุมของเกาะ ที่นี่เราได้เห็นหลักฐานมากมายของทักษะการแกะสลักอันน่าทึ่งที่สังคมเกาะอีสเตอร์โบราณพัฒนาขึ้น เพราะที่นี่มีรูปสลักที่ใหญ่ที่สุดและประณีตที่สุดของทั้งเกาะ

ที่ราโนรารากูยังมีรูปสลักหลงเหลืออยู่ราว 400 องค์ ในจำนวนนี้ราวครึ่งหนึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์ ส่วนที่เหลือไม่เคยสร้างเสร็จ

ตามบันทึกของ แคทเธอรีน รูตเลดจ์ หนึ่งในนักสำรวจชาวยุโรปกลุ่มแรกที่ศึกษาเกาะอีสเตอร์ระหว่างการเยือนในปี 1914 ช่างสร้างรูปสลักที่อาศัยอยู่ที่ราโนรารากูนั้นเปรียบเสมือนทหารรับจ้าง พวกเขาละทิ้งชนเผ่าของตนมาเป็นช่างสร้างรูปสลัก นี่คืออาชีพของพวกเขา และการสร้างรูปสลักก็ไม่ต่างอะไรจากธุรกิจ โมอายถูกขายให้ชนเผ่าอื่นเพื่อแลกกับอาหาร เครื่องมือ เชือก หรืออะไรก็ตามที่ผู้ซื้อมีอยู่ ราคาของรูปสลักขึ้นอยู่กับขนาด

ประเพณีการสร้างรูปสลักดำเนินมานานสี่ศตวรรษ ในช่วงแรกโมอายมีขนาดเล็ก แต่เมื่อทักษะได้รับการขัดเกลาอยู่เสมอ รูปสลักก็มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จากรุ่นสู่รุ่น ในที่สุดหินใหญ่มหึมาที่สูงถึง 10 เมตรและหนักถึง 80 ตันก็ถูกแกะสลักและเคลื่อนย้ายไปไกลหลายกิโลเมตรบนภูมิประเทศที่เป็นเนินเขาได้สำเร็จ สิ่งนี้ส่งผลกระทบอย่างหนักต่อป่าไม้ ด้วยเกาะที่มีขนาดเล็กและระบบนิเวศที่เปราะบาง ผลลัพธ์คือป่าถูกทำลายจนหมดสิ้น ทั้งที่เคยเป็นป่าทึบที่มีต้นปาล์มนับล้านต้นเมื่อผู้คนมาถึงเป็นครั้งแรกเมื่อไม่ถึงพันปีก่อนหน้านั้น เนื่องจากไม้ปริมาณมากจำเป็นเฉพาะสำหรับการเคลื่อนย้ายรูปสลัก ไม่ใช่การแกะสลัก การผลิตจึงดำเนินต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง แต่โมอายไม่สามารถถูกนำออกจากแหล่งสกัดหินได้ นี่อาจเป็นเหตุผลที่มีรูปสลักขนาดใหญ่และประณีตจำนวนมากในสภาพสมบูรณ์ พร้อมส่งมอบ แต่กลับถูกทิ้งไว้เช่นนั้น

รูปสลักโมอายที่ถูกฝังแห่งราโนรารากู

รูปสลักหลายองค์ที่ราโนรารากูจมอยู่ในดินครึ่งองค์หรือมากกว่านั้น นี่คือที่มาของความเข้าใจผิดที่เรียกรูปสลักโมอายว่า หัวยักษ์เกาะอีสเตอร์ ความจริงแล้วโมอายทุกองค์มีลำตัว แม้บางครั้งจะเห็นเพียงส่วนหัวโผล่พ้นดินขึ้นมาก็ตาม

เหตุที่รูปสลักโมอายจมอยู่ในดินมาจากวิธีที่คนงานในแหล่งสกัดหินสมัยโบราณใช้รับมือกับน้ำหนักมหาศาลของรูปสลัก เมื่อแยกรูปสลักออกจากผาหินบริเวณส่วนบนของภูเขาไฟแล้ว พวกเขาจะไถลรูปสลักลงมายังบริเวณเนินด้านล่างของราโนรารากูซึ่งมีดินอยู่ ที่นั่นมีหลุมขนาดใหญ่ขุดเตรียมไว้ เมื่อรูปสลักลงไปถึงหลุม แรงโน้มถ่วงจะทำให้มันเอียงจนตั้งตรงได้เอง ด้วยเทคนิคอันชาญฉลาดนี้ คนงานจึงไม่ต้องเหนื่อยแรงยกรูปสลักทุกองค์ขึ้นตั้งด้วยมือ

เมื่อโมอายพร้อมจะถูกนำออกจากราโนรารากู ดินด้านหน้ารูปสลักจะถูกขุดออกเพื่อเปิดเป็นทาง ซึ่งทำได้เพราะรูปสลักที่ถูกฝังนั้นอยู่บนที่สูงเสมอ

ทำไมราโนรารากูจึงกลายเป็นโรงงาน?

ราโนรารากูถูกเลือกเป็นโรงงานไม่ใช่เพราะทำเลที่ตั้ง แต่เพราะชนิดของหินที่ประกอบเป็นภูเขาไฟลูกนี้ วัสดุนี้เรียกว่า หินทัฟฟ์ (หรือบางครั้งเรียกว่า tufa) ซึ่งก็คือเถ้าภูเขาไฟนั่นเอง ภูเขาไฟลูกนี้พ่นเถ้าออกมาปริมาณมหาศาลระหว่างการปะทุ และเมื่อเถ้าตกลงสู่พื้นก็หลอมเชื่อมเข้าด้วยกันกลายเป็น หินทัฟฟ์ ลมที่พัดไปทางทิศใต้เป็นหลักระหว่างการปะทุทำให้ภูเขาไฟมีรูปทรงลาดยาวอันแปลกตา

หินภูเขาไฟของราโนรารากูอย่าง หินทัฟฟ์ นั้นเป็นวัสดุที่เหนือกว่าวัสดุอื่นอย่างมากสำหรับการสร้างรูปสลัก ในสังคมราปานุยโบราณไม่มีโลหะ และเครื่องมือที่ใช้ก็เป็นเพียงก้อนหินธรรมดา วัสดุจึงจำเป็นต้องอ่อนเพื่อให้แกะสลักได้ง่ายขึ้น และเนื่องจาก หินทัฟฟ์ โดยเนื้อแท้คือเถ้าภูเขาไฟ มันจึงอ่อนกว่าหินชนิดอื่นใดบนเกาะอีสเตอร์

การผุกร่อนของรูปสลักแห่งราโนรารากู

เพราะ หินทัฟฟ์ อ่อน มันจึงเปราะบางด้วย เพียงลม ฝน และอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลง หินก็ผุกร่อนได้ค่อนข้างเร็ว นั่นหมายความว่ารูปสลักโมอายแห่งราโนรารากูกำลังค่อย ๆ เลือนหายไป ทุกวันนี้เราเห็นร่องรอยที่กาลเวลากัดกร่อนตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา แต่ช่างแกะสลักโบราณไม่ได้กังวลเรื่องนี้ และอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หินทัฟฟ์ จะมีคุณสมบัติเช่นนี้เมื่อเวลาผ่านไป

ความเปราะบางของหินทัฟฟ์คือเหตุผลที่ห้ามแตะต้องรูปสลัก เกาะอีสเตอร์มีนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หากทุกคนแตะต้องรูปสลัก อีก 100 ปีก็คงเหลืออยู่ไม่มากนัก แนวคิดนี้เรียกว่า ผลกระทบสะสม สิ่งสำคัญคือต้องเคารพกฎข้อนี้ แม้จะไม่มีเจ้าหน้าที่อุทยาน คนท้องถิ่น หรือนักท่องเที่ยวคนอื่นอยู่แถวนั้นก็ตาม การแตะต้องรูปสลักหรือโบราณสถานอื่น ๆ บนเกาะอีสเตอร์อาจถูกปรับหรือจำคุก

การเยี่ยมชมราโนรารากู

หากต้องการเยี่ยมชมราโนรารากูกับไกด์ท้องถิ่น คุณสามารถร่วมทัวร์ Megaliths และ Express ของเรา รวมถึงทัวร์อื่น ๆ

การเดินทางไปราโนรารากู

ราโนรารากูตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเกาะอีสเตอร์ ออกจากฮังกาโรอาไปตามถนนสายหลักของเกาะชื่อ โฮตูมาตูอา ที่มุ่งหน้าสู่อานาเกนา เมื่อผ่านสนามบินแล้ว ถนนจะโค้งไปทางซ้าย หลังจากนั้น 2 กิโลเมตร คุณจะเห็นป้ายบอกว่า ราโนรารากู อยู่ทางขวา ให้เลี้ยวตรงนี้ ถนนสายนี้จะพาคุณเลียบชายฝั่งทางใต้ของเกาะ ขับต่อไปทางตะวันออกราว 20 นาทีก็จะถึงฝั่งตะวันออกของเกาะอีสเตอร์ ราโนรารากูจะปรากฏทางซ้ายมือ คุณจะจำได้จากรูปทรงลาดเอียงอันเป็นเอกลักษณ์ และรูปสลักที่กระจายอยู่ตามเนินรอบภูเขาไฟ อีกไม่นานจะมีถนนแยกทางซ้ายให้เข้าไปยังแหล่งสกัดหิน

ทางเดินสองเส้น

ราโนรารากูและโอรองโก หมู่บ้านมนุษย์นก เป็นเพียงสองแหล่งที่มีทางเดินกำหนดไว้ ผู้มาเยือนต้องเดินอยู่บนทางเดินเท่านั้น และมีเจ้าหน้าที่อุทยานลาดตระเวนคอยดูแลให้ทุกคนปฏิบัติตาม

ทางเดินเริ่มต้นหลังจุดต้อนรับที่ตรวจบัตรเข้าอุทยาน เมื่อเข้าไปได้ไม่นาน คุณจะเห็นเล้าไก่โบราณ หรือ hare moa อยู่ทางซ้าย เดินต่ออีกไม่กี่ก้าว ทางเดินจะแยกเป็นสองทาง ทางขวาคือไฮไลต์หลักที่พาไปชมแหล่งสกัดหินสำคัญ ๆ ซึ่งคุณจะได้เดินท่ามกลางโมอายนับไม่ถ้วน ทางเดินนี้เป็นเส้นทางวนรอบ และช่วงท้ายจะพาไปชมโมอายคุกเข่าพร้อมวิวของอาฮูตองการิกิ

ทางซ้ายจะพาคุณไปยังทะเลสาบในปล่องภูเขาไฟซึ่งอยู่ด้านในของภูเขาไฟ เมื่อยืนอยู่ริมทะเลสาบ คุณจะมองเห็นรูปสลักโมอายอยู่ทางขวาในระยะไกล เรียงรายตามไหล่เขาของภูเขาไฟ ไตรกีฬาแบบราปานุยที่เรียกว่า tau'a ซึ่งจัดขึ้นที่นี่ในช่วงเทศกาลตาปาตีราปานุย เป็นหนึ่งในไฮไลต์ของเทศกาล และดึงดูดผู้ชมจำนวนมากทุกครั้ง

แหล่งสกัดหินใหญ่

ช่วงบนของทางเดิน คุณจะพบแหล่งสกัดหินที่ถูกใช้งานมากกว่าส่วนอื่นใดของราโนรารากู ผลลัพธ์คือช่องว่างขนาดมหึมาบนผาหิน ทั่วบริเวณนี้มีหลุมและผนังเรียบให้เห็นมากมาย แสดงว่ามนุษย์เคยทำงานในพื้นที่นี้ และยังมองเห็นรูปสลักที่สร้างไม่เสร็จสององค์ซึ่งยังติดอยู่กับภูเขา

กลางแหล่งสกัดหินมีศีรษะของรูปสลักองค์หนึ่งวางอยู่บนหิน โมอายองค์นี้ร่วงหล่นระหว่างขั้นตอนอันละเอียดอ่อนและยากลำบากในการหย่อนลงจากภูเขา การตกครั้งนั้นคงรุนแรงไม่น้อย เพราะลำตัวอยู่ห่างออกไปหลายเมตร ใต้ทางเดินลงไป

ยักษ์ใหญ่

ถัดจากแหล่งสกัดหินใหญ่ในภูเขาไฟ คือที่ตั้งของรูปสลักที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้าง - ยักษ์ใหญ่ รูปสลักมหึมาฝีมือช่างกลุ่มหนึ่งที่มองโลกในแง่ดีนี้สูง 21.75 เมตร (71 ฟุต) และคาดว่าหนักราว 200 ตัน มันไม่เคยสร้างเสร็จ ขณะถูกทิ้งไว้ ช่างกำลังขุดร่องตามด้านข้างเพื่อแยกรูปสลักออกจากภูเขาไฟ ไม่แน่ชัดว่ารูปสลักองค์นี้ถูกทิ้งไว้เพราะยุคของการแกะสลักรูปสลักสิ้นสุดลง หรือเพราะช่างคิดว่ามันคงเคลื่อนย้ายยากเกินไป

วิลเลียม เจ. ทอมสัน ชาวอเมริกัน นักโบราณคดีคนแรกที่เคยมาเยือนเกาะอีสเตอร์ ได้บันทึกไว้ในปี 1886 ว่ารูปสลักองค์นี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อนำไปตั้งบน อาฮูตาฮีรา ซึ่งมีกำแพงหินที่ก่ออย่างประณีตสมบูรณ์แบบที่สุด

รูปสลักที่ร่างโครงไว้

ทางขวาของยักษ์ใหญ่ ห่างจากทางเดินเพียงไม่กี่เมตร มีหินทัฟฟ์ก้อนหนึ่งที่แสดงขั้นตอนแรกของกระบวนการสร้างรูปสลัก บนหินก้อนนี้มีการร่างโครงรูปสลักไว้ ช่างแกะสลักโมอายทำไปได้ไม่มากนักก็พบว่าเนื้อหินบริเวณส่วนล่างของรูปสลักไม่ดีพอ โครงการจึงถูกยกเลิก หินทัฟฟ์คุณภาพต่ำถูกสกัดออกจากผาหิน และมีการสร้างทางขึ้นไปยังส่วนบนของราโนรารากูซึ่งพบวัสดุที่ดีกว่า

โมอายที่ยังมีสันหินด้านหลัง

ในขั้นตอนสุดท้ายก่อนแยกรูปสลักออกจากภูเขาไฟ ช่างจะสกัดสันหินที่ยึดอยู่ตามแนวด้านหลังของรูปสลักออก จากทางเดินจะมองเห็นรูปสลักที่ยังมีแถบหินบาง ๆ นี้อยู่เพียงองค์เดียว รูปสลักองค์นี้มองเห็นได้จากเนินเดียวกับที่ ยักษ์ใหญ่ นอนอยู่ มองหาทางเดินโบราณที่ทอดขึ้นไปด้านบน โดยเริ่มจากโมอายที่ร่างโครงไว้ ทางเดินนี้จะเปิดออกสู่ลานโล่งกว้าง กลางลานโล่งนั้นคุณจะเห็นยอดศีรษะและจมูกของรูปสลักองค์นี้

โมอายที่มีหินแปลกปลอมฝังอยู่

ปัญหาของการสร้างรูปสลักจาก หินทัฟฟ์ คือเนื้อหินไม่สม่ำเสมอ มีทั้งรอยแตกและก้อนหินแปลกปลอมแทรกอยู่ รูปสลักองค์นี้คือตัวอย่างหนึ่ง มีก้อนหินแข็งขนาดใหญ่สองก้อนอยู่บนใบหน้าและใต้ใบหน้า รูปสลักเช่นนี้ขายไม่ได้ จึงต้องถูกทิ้งไว้

โมอายตูกูตูรี โมอายคุกเข่า

ตรงที่ทางเดินเลี้ยวอ้อมมุมภูเขาไฟ คุณจะเห็นวิวพาโนรามาของโปอิเกและอาฮูตองการิกิ เมื่อถึงปลายทางเดินซึ่งวนกลับ คุณจะพบโมอายองค์เดียวที่มีขา รู้จักกันในชื่อ Moai Tukuturi หรือ Moai Tūturi แปลว่า “โมอายคุกเข่า”

ตำนานเกาะอีสเตอร์เรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักเล่าถึงที่มาของโมอายองค์นี้ บนยอดภูเขาไฟราโนรารากูมีหลุมใหญ่ที่มนุษย์ขุดขึ้นเรียกว่า pū makari แปลว่า “หลุมซิปไลน์” ตามคำบอกเล่าที่สืบทอดกันมา มีการปักลำต้นไม้ไว้ในหลุมเหล่านี้ แล้วขึงเชือกยาวไปจนถึงอาฮูตองการิกิ ยามว่าง ช่างสร้างรูปสลักจะใช้เชือกนี้โหนซิปไลน์ หรือที่เรียกว่า canopy ชายคนหนึ่งชื่อ ไวโกเวกา พลัดตกขณะโหนเชือกและเสียชีวิต เมื่อร่างของเขานอนอยู่บนพื้น ขาทั้งสองข้างพับเข้าหากันจนดูเหมือนกำลังคุกเข่า เมื่อเพื่อน ๆ สร้างรูปสลักให้เขา พวกเขาจึงสร้างเป็นรูปสลักคุกเข่า ชื่อที่แท้จริงของรูปสลักองค์นี้จึงควรเป็น โมอายไวโกเวกา

โมอายคุกเข่า ถูกขุดค้นโดยทอร์ เฮเยอร์ดาห์ล นักสำรวจชาวนอร์เวย์ ในปี 1956

รูปสลักจากแหล่งอื่น

รูปสลักทั้งหมดบนเกาะอีสเตอร์ 95% ถูกสร้างขึ้นที่นี่ หมายความว่ามีรูปสลักราว 50 องค์ที่ทำจากวัสดุอื่นซึ่งสกัดมาจากแหล่งอื่น ในจำนวนนี้ถึง 20% พบรวมอยู่ในจุดเดียวทางด้านหลังของโปอิเก และทำจาก หินทราไคต์ - หินสีเทา ส่วนองค์อื่น ๆ ทำจากหินบะซอลต์แข็งหรือหินสกอเรียสีแดง และกระจายอยู่ทั่วเกาะ

เหตุที่บางครั้งรูปสลักถูกสร้างขึ้นที่แหล่งอื่นนอกเหนือจากราโนรารากูมีอยู่สองประการ:

1. รูปสลักเหล่านั้นมาจากยุคที่ยังไม่มีใครค้นพบว่า หินทัฟฟ์ภูเขาไฟ ของราโนรารากูเป็นวัสดุชั้นเยี่ยมสำหรับสร้างโมอาย

2. ภูเขาไฟราโนรารากูอยู่ไกลเกินไป และชนเผ่าที่ต้องการรูปสลักจะต้องเคลื่อนย้ายรูปสลักผ่านภูมิประเทศที่ยากลำบากเกินไป หรือต้องไต่ระดับความสูงมากเกินไป

การถ่ายภาพที่ราโนรารากู

ราโนรารากูมีรูปสลักหันหน้าไปทุกทิศทาง จึงไม่มีช่วงเวลาใดของวันที่ดีที่สุดสำหรับถ่ายภาพที่นี่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับว่าคุณอยากถ่ายรูปสลักองค์ไหน

ฤดูร้อนเหมาะกับการถ่ายภาพที่ราโนรารากูมากกว่า ในฤดูหนาว รูปสลักหลายองค์จะจมอยู่ในเงาของภูเขาไฟทั้งองค์ เพราะดวงอาทิตย์อยู่ต่ำ

เคล็ดลับ

ที่ตั้ง